خیلی‌ خوشگله. بهش غذا میدم، بغلش می‌کنم، بوسش می‌کنم. بعدش میدوه از تو بغلم بیرون، یهویی تبدیل می‌شه به یه گرگ. میدوه این ور اون ور و وقتی‌ بر میگرده تو بغلم بازم تبدیل شده به بچه ام. انگار نه انگار که همین الان گرگ شده بود. ککم هم نمیگزه.لپاشو میکشم و کله مو عین دیوونه‌ها تکون میدم که بخنده.


به تنگ اومدم از این همه بی‌ حرکتی‌. در زندگی‌ خودم و در اطراف. از گیر کردن بین روز مره این شهر سپید و رویای سرخورده اون شهر سیاه . از این خاکستری محدود که من توش جا خوش کردم. از همهٔ حقیقت‌هایی‌ که در ترجمه گم شدن و دیگه برام حقیقت نیستن.احتیاج به یک تکون گنده دارم ولی‌ سرما کرختم کرده.

حالا که بیدارم میترسم. از بچه/گرگم، از تنهایی‌ این روزها... و از این نیاز مریض وار به صداهای آشنا