دردی که کرختی محجوب روزهایم را ربود،
لذتی که نشست میان انبوه کتابها، روی بیهودگی شبهای میز تحریرم.
عذاب عذاب دادن،
شک همیشگی.
دوباره میگریزم
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
خیلی زیباست این. دست مریزاد. درضمن یه چیزی به فکر خطور کرد الان. نام وبلاگ تو مبادا تو رو بازداره زمانی از گرایش به عدم تذبذب؟
نه آیدین جان، این تذبذب خیلی ریشهای تر از این حرفاس. میخوای الان یه بلاگ درست کنم به نام "یقین یافته" تا ببینی بازم پر از پستهای مذبذب گونه میشه به مرور زمان
Post a Comment