معالجه ریشه کار پر درد سری است. این چند روزه کارم این شده که برم مطب دندونپزشک،در اتاق انتظار بشینم، داستان‌های زندگی‌ شریل کول و سایمن کاول رو بخونم، تا نوبتم بشه برم تو. توی این مدت هم هی‌ تو ذهنم این آهنگ بیاد و بره که

I've got a pair of Gohills boots
and I got fading roots.

‎و هی‌ به خودم سرکوفت بزنم که دندون که سهله، ذهنت باید معالجهٔ ریشه بشه..و از این حرفا

‎میرم داخل مطب به دکتر یاد آوری می‌کنم که دندون من دیر بی‌ حسّ می‌شه و مقدار بیشتری داروی بی‌ حسی
‎می‌خواد. اونم ‫"‬مادر آف آل انستتیکز "رو مینوازه به لثهٔ من که باید آرومم کنه ولی من هنوز هم می ترسم‫ از بس که دفعه پیش اشتباهی درد کشیدم.‬
‎بعدش کارشو شروع می‌کنه. از اینجا به بعدشو من دیگه زیاد نمی‌بینم، هر از چند گاهی چشمامو باز می‌کنم و به وسایلش نگاه می‌کنم و بقیه ماجرا رو تو ذهنم می‌سازم.یه پلاستیک سبز میذاره روی دهانم و فقط دندون مورد نظرو از توش در میاره..در ذهنم قیافه ام رو می بینم که شده شبیه چهرهٔ هزاران دختر ‌و پسری که پارسال عکس هاشون رو با نقاب سبز می دیدم و به شجاعتشون غبطه میخوردم.
‎دکتره به کارش ادامه میده. یه لحظه مته اش به چیزی می‌خوره و من از درد به خودم میپیچم. دوباره کمی‌ داروی بی‌ حسی بهم می‌زنه.
‎ولی‌ انگار دیگه فایده یی نداره..ترس از درد ملکهٔ ذهنم شده و داره فلجم می‌کنه انگار. یاد تنها روزی می‌افتم که در ایران من هم در موقعیتی شبیه اون دختر پسرای توی عکس بودم
‎جلوی من داشتند مردی را وحشیانه می‌زدند و من از ترس کرخت بودم. گرمای اشک را روی گونه‌ام حسّ می‌کردم و دیگر هیچ. در اوج ترس، فکری که از ذهنم گذشت این بود که شاید ترس از درد، بیشتراز
‎خود درد،آدمیزاد را فلج می کنه

‎داروی بی‌ حسی این دفعه انگار کارش را کرده..رادیو داره آهنگ "فاینال کاونت داون" رو میذاره و تصویر اون مرد ذهن منو پر می‌کنه.