Ever-returning spring

دیروز بی‌ هوا توی قطار گفت: "ببین چه زود یک ماه شد." هیچی‌ نگفتم. آروم کنار هم پیاده می‌رفتیم و نم نم بارون بهار میومد و من دلم پیش ۱۲ سال پیش بود و اون دلش پیش یک ماه پیش.


"آرد را باید خوب تف داد، تا طلایی‌ بشه..وگرنه خراب می‌شه، باید مدام بهمش بزنی‌..مبادا حواست پرت بشه و بری پای کامپیوتر یا لب پنجره...میسوزه .....شربتش را باید حواست باشه نه زیاد درست کنی‌ و نه کم..روغنش باید انقدر باشه که جدا بشه از ظرف...نچسبه. این از همه مهم تره."

بقیشو دیگه خودم بلدم: روش با قاشق شکل کلاغ کلاغ درست می‌کنم...همون کلاغا که باید پرواز کنن ولی‌ همیشه تو بشقاب می مونن تا خورده بشن. مامان که قطع می‌کنه می ترسم، مثل ترس همون موقع ها. آردها طلایی‌ تر می شن و چشمان من قرمز تر.
با خودم لبخند میزنم: اگه سوخت، برات به جاش سعدی می خونم. (و وانمود می کنم که سعدی خیلی‌ کار درسته‪(!‬
قبول؟‬