جمال حیرت

امروز در اوج تذبذب و نا‌ امیدی فال حافظ گرفتم، این آمد:

عشق تو نهال حیرت آمد وصل تو کمال حیرت آمد
بس غرقه حال وصل کاخر هم بر سر حال حیرت آمد
یک دل بنما که در ره او بر چهره نه خال حیرت آمد
نه وصل بماند و نه واصل آن جا که خیال حیرت آمد
از هر طرفی که گوش کردم آواز سوال حیرت آمد
شد منهزم از کمال عزت آن را که جلال حیرت آمد
سر تا قدم وجود حافظ در عشق نهال حیرت آمد


منو برد این غزل به شب‌های خنک بهار مشهد، دویدن در پارک ملت و گوش کردن به آهنگ اوهام
روز هایی که پر بودم از انرژی و امید و احساسی‌ که برای من یک جور حیرت بکر بود و هنوز هم هست، اگر این غبار پیری و نگرانی و حرص رو از روش پاک کنم.
من نمیدونم که حافظ شناسان چطور این شعر رو می‌خونن، یا (گرچه به نظر خودم هیچ بایدی در کار نیست)،
چطور "باید" این شعرو خوند و فهمید. راستش علاقه ای هم ندارم بدونم. لذتی که شنیدن کلمهٔ حیرت به من میده، و همهٔ خاطرات و احساساتی‌ که باهاش آمیخته اند،برای من نه تنها بسیار دلچسب تر از تاویل کار شناسانهٔ شعره، بلکه باعث می شه هنوز احساس سبکبالی کنم، حتی در روز هایی مثل امروز