تابستونا، مدرسه‌ها که تعطیل میشد و من و خا و ماسکی و‌ امیر شروع میکردیم روزی صد بار فاصلهٔ بین طبقهٔ دو و پنج رو تاپ تاپ دویدن، نن خانوم خلک با حرص در آپارتمانشو باز میکرد و‌ داد میزد : "باز تابستون شد و‌ این بچه ها"

نن خانوم خلک (به فتح نون) شخصیتی بود برای خودش، اسم اصلیش یادم نیست چون مامان‌های ما همیشه به این اسم صداش میزدن.عجیب بود و با هیچ عرف اجتماعیی‌ که ما توی مشهد سراغ داشتیم نمیخوند. لباسهای گشاد رو هم رو هم می‌پوشید و ماتیک پر رنگ قرمز میزد، و یه عینک گندهٔ مستطیلی دسته سفید. . بعضی‌ وقتا بلند بلند با خودش حرف میزد، به خصوص از وقتی‌ شوهرش یه خفاش تو خونشون دید و سکته کرد و مرد، توی بقالی همیشه به یه مخاطب خیالی توضیح میداد که چقدر دلش برای هم خوابگی تنگ می‌شه.

بگذریم، چرا یاد نن خانوم خلک افتادم؟ آها، چون میگفت "باز تابستون شد و این بچه ها"، و من و خا همیشه توی بچگیمون فکر میکردیم "خوب این بچه‌ها چی‌؟ چرا جمله شو تموم نمی‌کنه"
ولی یه جوری انگاری همیشه ناتمام بودن این جمله مارو به وجد میاورد،تندتر می‌‌دویدیم و بلندتر جیغ
می‌‌زدیم.

چند روزه که هی‌ سعی‌ می‌کنم افکار مثبت الکی‌ تحویل خودم بدم که بپرهیزم از بحران‌های روحی‌ و بیشتر کار کنم روی این پایان نامهٔ مزخرف و حواشی مضمحلش. امروز صبح ولی دیگه بریدم. چشمامو که باز کردم، این بارون لعنتی رو که دیدم، بی‌ اختیار گفتم
" باز زمستون شد و این حال گه"

چه ساختار جمله‌ای خوبی‌ نن خانوم خلک به ما یاد داد